Vergankelijkheid, een Milonga

Alleen de beginpassen wist hij nog,
de choreografie was uitgegumd.

Het was een droom, het lied van gisteren,
mijn ijdele hersenschim van het hart.

Maar hij liet zijn rede varen, vergat
dat hij danste als de Milonga riep.

Het fluweel van jouw huid went nooit wanneer
onze liefde in vergetelheid raakt.

Zijn hand zocht zachte zin, overspeelde
hem in zijn hartstocht en zijn hunkering.

Ik bleef mijn hoop nederig verborgen
houden in verbleekte tijden van pijn.

Haar heup zette hem wiegend de wacht aan
en hij vergat wat hij was kwijtgeraakt.

Mijn vingers vliegen over de levens-
lijnen van jouw bedwelmende lichaam.

Hij wou dat zijn hart rechts was tegen dat
van haar om samen houvast te vinden.

Kort, de tijden lijken te kort, als voorspel
naar een nacht, wanneer onze liefde brandt.

Ze zweven, tijdloos, alleen hun voeten
zijn dialogen, jagend en hijgend.

Om te leven als een ziel, gekluisterd
aan beweende liefde, huil ik immer.

Klanken trekken en duwen als wissel-
tonen en ze nemen elkaar de maat.

Onder spottende blikken van sterren
ben ik jou en jij mij, maar dat verdwijnt.

Harderwijk, 23 september 2018

Gedicht voorgedragen tijdens Apollo’s Kamer in Harderwijk met Marjolein Schölvinck als begeleiding van een Milonga gedanst door Ine Homhringhausen en Jan Postulart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s