Rauwe stoet van afscheid

Het is niet wat hij ooit verwachtte
maar ze werd hem gewoon ontnomen
zijn recht op haar geheim zijn heiligdom –
omfloerst klinkt een zigeunerfanfare

‘ik droom over onze nachten
je handen je lippen mijn roos
ik denk aan onze beloften
je woorden je blikken mijn roos
een wilde bloem is niets voor mij
noch een vrouw als jij mijn roos
verbeten wrok wordt ingeslikt
speel het lied dan maar mijn roos’

hij verloor haar daarna uit het oog
een vliegende vogel blies de aftocht
onder wegstervend trompettenkoor
in een rauwe stoet van afscheid.

Harderwijk, 30 november 2018

Gedicht geïnspireerd op ‘Ruzica’ (Kleine roos) van Goran Bregovic. Voorgedragen tijdens het radioprogramma ‘El Mundo’ o.a te beluisteren via Veluwe FM.

E0456FA5-A061-4E32-B7DA-8AF058745D34

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s