Rauwe stoet van afscheid

Het is niet wat hij ooit verwachtte
maar ze werd hem gewoon ontnomen –
zijn recht op elk geheim dat hij kende –
heiligdom dat hem toebehoorde

beneveld uit drankgelagen
cynisch met omfloerste klanken
blaast een zigeunerfanfare
de stille woorden van zijn smart

‘ik droom over onze nachten
en ik droom over je handen
en je lippen
mijn roos
ik denk aan onze beloften
en ik denk nog aan je woorden
en je blikken
mijn roos’

hij ontsnapte aan de trouweloze
en ruwe omarming van zijn maten
die beschonken hem van haar verdreven
en zij verloor hem uit het oog

‘een wilde bloem is niets voor jou
noch een man als ik
mijn roos’

verlangen was een vliegende vogel
geschrokken van zijn roep om haar –
hoofdschuddend besefte hij
dat hij ook die voortaan moest laten gaan

‘verbeten wrok wordt ingeslikt
speel het lied dan nu
mijn roos’

onder wegstervend trompettenkoor
blies hij eenzaam de aftocht
in de rauwe stoet van afscheid
zijn levenslied achterlatend.

Harderwijk, 30 november 2018

Gedicht geïnspireerd op ‘Ruzica’ (Kleine roos) van Goran Bregovic. Voorgedragen tijdens het radioprogramma ‘El Mundo’ o.a te beluisteren via Veluwe FM.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s