Voorjaarsvergrendeling

Ik druk de lente tegen mij aan
maar de wind is een klaroenstoot
die me weer het huis in blaast

een voorteken vergrendelt mijn deur –
is een cipier die mij maant
stil te zijn – even luchten mag
maar alles gaat voortaan met toewijding

waar haalt de zon het lef vandaan
om uitgerekend nu toegang
te verschaffen tot mijn domein

huisvredebreuk gaat dwars door ramen
alleen om mij de tent uit te lokken

een mentale lockdown ontwaakt
en kruipt verdoofd uit een winterslaap –
rekt zich uit en vleit zich genereus
op een steenkoud lentebed

de hete adem van vreugdevuren
smeulen maar een beetje –
niet meer dan koortsige dromen die
ons angstvallig worden voorgehouden

we branden onze handen
er maar niet meer aan –
hoeveel doden moeten er nog komen
om jou in levende lijve te zien?

Harderwijk, 31 maart 2020

Derde gedicht over en in tijden van Corona.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s