De schipbreuk, het meisje en de taal

Uitgeteld en ontzield heeft het wrak
het grote zeil over boord gegooid
en de levenslijnen laten vieren –
alles staat stil maar een spiegeling deint
omdat water twee gezichten heeft

sporen van een aangespoelde dood
houden het niet lang en verkleuren –
losgeraakte woede liep averij op
ik weet nog dat de zon die dag vloekte

en voor woorden was er toen ook geen tijd
die schoten toch eenmaal tekort zei men
geen pergolesi, bach of schubert
zelfs niet der todd und das mädchen
omdat in mij de gedachte niet opkwam
dit allemaal als offer te brengen

oh god ontferm nu over mijn treurnis
en vergeet vooral vandaag de taal niet

jaren later ben ik nog steeds niet
bij machte om te vragen wie
het onsterfelijk gemis opvult –
leegte verliest gewicht aan woorden

zelfbeklag zit op een uitkijkpost
kijkt van daaruit de diepte in
en om het nog erger te maken
laat ik paradise regained voorbijvaren

kaarslicht zweept schaduwen op om
op muren onheil te bezweren
en hun donkere dance macabre
moet uit eikenhout zijn gesneden

herschapen manie verbijt zich om
deze dag maar weer door te komen
denkend aan de dood en het meisje
dat eens lang geleden mijn zusje was

het is een opbouwtheorie maar
herdenken is gewoonte geworden –
de taal smeekt er niet minder om.

Harderwijk 1 april 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s