Witlichters & Zwaarwegers

Euforie

Is euforie nou een dier?
Een vlinder vlucht voor zijn blik.
Nee, dat zo voorspelbaar.
Anders dan een slok Pinot

Grigio. Hij tekent snorren
op zwart witte portretten
van een krantenbijlage.
‘Time waits for no one’, zingt hij.

Gedachten zeilen tussen
en los van oude mores.
De schepping herschrijft zich als
Adam en Eva bloemen

plukken die hij ooit buiten
heeft gezet. Een appelboom
blijft onaangeroerd. Er is
geen rib uit zijn lijf gehaald.

Hij haalt diep adem en merkt
tevreden dat er geen slang
in het paradijs verschijnt
maar een zon die hem bespiedt

De wereld zien sterven

Is vergeten worden draaglijk?
Aan zijn voeten laat het water
zijn portret ontwikkelen en
aanspoelen maar levend en wel

laat niets het beeld heel. Verwijten
en argeloosheid komen langs.
Gerimpeld en ontzet wordt zijn
spiegelbeeld naar havens geloodst,

waar het uit zicht geraakt en
hij ziet als enige zichzelf
in wat anderen niet meer in
hem zien. Waarom is hij hier nog?

Hij wil nog eenmaal idylle
aanschouwen voordat deze wordt
weggevaagd. Hij houdt van drama.
En als één van een tweeling van

verschillende moeders staat hij
moederziel alleen oog in oog
met zijn drijvend evenbeeld als
hij de wereld ziet verdrinken.

Harderwijk, 21 mei 2020

Tweeluik in het kader van het jaarlijkse festival De Haarlemse Dichtlijn. Dit festival kon dit jaar om de bekende reden niet doorgaan. Toch werd er een bundel samengesteld met als titel ‘Witlichters en Zwaarwegers. De bundel van een festival dat niet doorging’. Daarin waren deze twee gedichten van mij als tweeluik opgenomen. 

Voorblad bundel Haarlemse Dichtlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s