Tussenstop

Wat hebben we te zeggen
over deze tijd die we doormaken?
In een schitterende maar dreigende
schemering zijn we namelijk gevlucht.

We zijn weggegaan van het gevaar,
aanvaarden onwetendheid en
verliezen grenzen uit het oog
maar ook de hoop is een nomade.

De woestijn zindert, elders is het groen.
De woestijn is jaloers, wij zijn sterk.
Waar we zijn neergestreken is er dorst,
scheurt de wereld onder onze voeten.

Waar gaan we liggen om te rusten
en om onze reis straks te hervatten?
Op dit knooppunt is er geen levende ziel.
We vragen demonen ons met rust te laten.

Maar hier delen we thee met elkaar,
gaan een pact aan met de Almachtige
en bidden om verlichting in tijden
van donkere onverschilligheid.

In deze eenzaamheid durven wij
onze vlag nog niet gehesen te zien.
Het vuur in de nacht verbindt ons en
vertelt ons verhalen over morgen.

Harderwijk, 22 mei 2020

Gedicht geïnspireerd op de muziek van Tamikrest (knooppunt, alliantie, de toekomst).  Een Touareg-band die bekend staat om hun zogenaamde Touareg-blues. De teksten op hun laatste album Tamotaït (Hoop) zijn gezongen in een taal van de Kel Tamasheq. Delen van deze bevolkingsgroep wonen verspreid over Algerije, Mali, Burkinese Faso, Libië en Niger en hopen decennia op een eigen staat Azawad.

Voorgedragen in het programma El Mundo van Ab de Haas. O.a. te beluisteren op VeluweFM

686DFDFC-E8F9-4ED7-BC34-D0F5E6BF72C7