Tragiek van een dichter

Het is stilvallen. Dat is het en geen
stilleven, maar een oneindig
uitgerekt verbijsterend zwijgen.
Dichters die dichtslaan. Geen enkel

onvertogen woord die op lippen
bestorven ligt. Sprakeloos zijn.
En dan is er alleen het zelfbeklag,
dat als een wolk openbreekt en uithaalt.

Een stortvloed als geseling voor mijn
verdwenen arsenaal. En ik?
Wat doe ik in deze leegte tussen
wat was en wat komt? Ik sla aan

als een door een adder gebeten
en monddood gewaande ziel.
Het is tijd om munitie te vinden
die ook weer onhoorbaar verdwijnt.

Stilvallen is het wit tussen dromen
die ik telkens vergeet. Heel soms hangen
die achter mijn uitdijend verleden.
(heeft toekomst eigenlijk een illusie?)

Maar dat zijn alleen maar gedachten.
Die verdampen. Geruisloos voorbestemd
om net als ik vergeten te worden
in andermans herinnering.

Harderwijk, 3 oktober 2017

Advertenties