Parabel over de uil en de kraai

Zijn komst was aangekondigd
maar hij had ineens geen zin
en bleef steken op een tak.
Hij had zijn vleugels
al devoot gevouwen –
de avond was nabij
en een kraai kraste hem toe:

‘Vriend, zijn wij beiden eigenlijk niet
uit Minerva’s hout gesneden?
Snappen wij echt iets van het verleden
als het geschiedenis is geworden?’

Hij bleef en liet zijn gedachten gaan
en zag weilanden – nog daglichtgroen –
al door een avondbries verkleuren.
En de kraai kraste verder:

‘Zijn wij straks ook in het donker
zo verschillend als we denken?
Zal ik dan vannacht een uil zijn
en jij een zwarte kraai?’

Een rolwisseling leek hem wel wat –
het avondmaal werd alvast gedeeld.
Net als hun blikken over en weer –
ze knikten elkaar een goede maal toe.

Toen hij de zon zag verdwijnen
achter silhouetten van een slaap
vroeg hij zich wijselijk af
wat hem hier staande hield:
de kraai, het spel of de scepsis
over het spreiden van zijn vleugels
voor het vallen van de avond.

Spannum 23 maart 2019

Poëtische reactie op de overwinningsspeech van Thierry Baudet tijdens verkiezingsavond 21 maart 2019.