State of the art

Reputatie roest op den duur net als
oude auto’s met lege wielkassen
gevallen en gebleven op plekken
waar de verveling heeft huisgehouden

applaus klinkt overal hetzelfde of
het nu sarcastisch bedoeld is of niet
zoals post met medelijden ook zo
schijnheilig op de deurmat kan liggen

uit onbewoonbaar verklaarde fictie
waar ik trouwens graag in mag verblijven
waren plotseling mythen verdwenen –
‘you are getting old my motherfucker’

alle verhalen worden afgezocht
één voor één als spelden in de hooiberg –
breng me zo snel mogelijk verlichting
want ik moet ze alle kunnen vinden

ik vul de dag nu deze leeg is en
laat ochtenddromen een wachtrij vormen –
Freddie Hubbard blaast ‘open sesame’ –
de nacht sluipt nog net stiekem de deur uit

en wat zong David Bowie ook alweer?
‘had to get the train’ maar we stoppen niet
zolang de zon en de regen er zijn
waar zijn we eigenlijk op dit moment?

Harderwijk, 1 mei 2020