Nooit meer vibreert haar zang zo onbezorgd
mijn levensnaam van mijn volgroeide jeugd

nooit meer brengt haar schoot mij geborgenheid
tegen een donkere buitenwereld

nooit meer roept haar glimlach plagend op tot
een adolescente opstandigheid

nooit meer ademt haar boezem de geur van
een uitgevlogen en verlaten nest

nooit meer haar vingers verstrengeld in mijn
jonge verwarrende onzekerheid

alleen zintuigen laten onbestemd
sporen na in een voorbetreden pad

haar adem stokt met de klanken van mijn
nagelaten roep om al mijn aandacht

en getekend wacht haar leven op de
laatste krachten van gebalde handen.